Foto's

 

Wachten in het ziekenhuis

Thereza speelt 'kiekeboe' met Baby

handjes klappen!

Let us Change

In het huis van de 'grote jongens' mochten Tesfaye en zijn gezin 2 keer overnachten. Ze kregen er ook eten en de gelegenheid zich te wassen.
Momenteel vangt Let us Change 92 kinderen op. Voor meer is er geen plaats.

Acrobatentoeren

We wandelen met Aynalem naar het 'baby's house'.

Ongelooflijk hoe enthousiast de kinderen Aynalem begroeten!

Anthene (ben er vandaag achtergekomen dat het niet Anthony is...) en Solomon hebben ook hun handen vol.

Op een rijtje om liedjes te zingen

Ze zongen iets in de aard van '10 kleine visjes, die gingen naar de zee' maar dan met 5 kleine aapjes ;-)


Meer info over dit prachtige project: https://www.letuschange.net/nl/




Ook nog een beetje toerist zijn op lake Awassa

Afscheid van de zusjes

Buge bouge

Weer thuis... ik sta wat achter met de verslaggeving maar zal later deze week proberen meer foto's te posten.

Gisteravond hielden we onze startvergadering voor ons project 'Buge bouge'. We willen op lange termijn de familie van Thereza in Buge en ook de dorpsgenoten versterken zodat ze hun leven zelf beter maken.

Wat plannen we?

- De bouw van latrines.

- Het verbeteren van de landbouw, zodat ze meer opbrengst hebben, meer afwisseling in eten ook. Hiervoor nam Sabine contact op met bodemdeskundige en Ethiopiëkenner prof.-em. Seppe Deckers, die zich via mail al bereid verklaarde om ons hierbij te helpen. Zie: https://www.mo.be/analyse/ethiopi-te-trots-om-de-hongersnood-toe-te-geven-en-terecht en http://www.vliruos.be/nl/lopende-projecten/getuigenissen/getuigenisdetail/de-ingredienten-om-de-wereld-te-veranderen-liggen-in-de-ethiopische-riftvallei-_3904/

- Een inzamelactie, startende met een spaghettifestijn, om de mensen ginder op gang te zetten met al deze werken. We vragen de mannen om de latrines te bouwen en eventueel de weg te verbeteren. Wij bezorgen hen het materiaal, zij voeren de werken uit. We vragen de vrouwen om mandjes te vlechten en andere ambachtelijke spulletjes te maken, geven hen een voorschot, en verkopen die zaken nadien hier in België. Zo hebben ze een doel en behouden ze ook hun fierheid, want ze krijgen het geld niet zomaar.
Sabine en Thereza zouden in april al langsgaan.

- Op termijn, als dit allemaal loopt, kan dit dan leiden tot het bouwen van betere huizen.

We zijn nog op zoek naar een zaal met een keuken in Denderleeuw of omgeving om ons spaghettifestijn in te organiseren. Als we er gratis gebruik van kunnen maken, zou dit onze opbrengst ten goede komen. Contacteer ons als je weet hebt van zo'n zaal!

Wordt zeker en absoluut met veel enthousiasme vervolgd!

Klinieken #2 en terug naar Buge #3

Op 2 dagen is er wel heel wat gebeurd. Ik probeer het samen te vatten. 

Gisterenochtend heb ik samen met Aynalem uitgelegd dat baby het syndroom van down heeft. Het kwam niet echt hard aan omdat ze natuurlijk ook wel gemerkt hadden dat hij niet zoals andere kinderen was. We hebben benadrukt dat ze hem goed moeten stimuleren, dat hij veel kan leren door te imiteren en dat ze hem veel moeten laten stappen (nu wandelt hij enkel met steun en automatisch dragen ze hem veel).

We vroegen welke onderzoeken nu voor hen het belangrijkste waren en we beslisten om de ogen van Tesfaye te laten onderzoeken omdat hij al heel lang last heeft, en dan zijn vrouw Genet algemeen te laten onderzoeken omdat ze de laatste tijd vaak ziek is en ze vroeger al problemen met haar hart had.

Resultaat (na de nodige wachttijden): Tesfaye ziet uit zijn rechteroog weinig, dit komt waarschijnlijk door een kwetsuur of ziekte van de oogzenuw, daar kunnen ze niets aan doen. Ze gaan wel proberen het linkeroog zo goed mogelijk te houden en daarvoor kreeg hij een bril voorgeschreven, die we, tot onze grote verbazing, in een kleine optiek langs de kant van de weg onmiddellijk konden kopen tegen de prijs van omgerekend 20 euro.

Tussendoor lieten we dus Genet onderzoeken en er is een duidelijke verklaring voor al haar malaises: ze is zwanger. Overal kreeg ze instructies mee dat dit wel het laatste kind moet zijn... Aynalem verzekerde ons dat ze er zal op toezien dat ze na de geboorte een hormonenstaafje laat inplanten.

In de late namiddag keerden we terug naar Let us  Change waar we de grote kinderen leerden kennen. We wandelden met Aynalem naar het 'babyhuis' en daar vlogen de kindjes letterlijk in haar en onze armen. Een mooie manier om de vermoeiende dag af te ronden.

Vandaag brachten we dan de familie terug naar Buge.

We vernamen nog 2 belangrijke zaken: een neef van Thereza werd een jaar voor haar afgestaan voor adoptie en leeft in de V.S., ze krijgen blijkbaar elk jaar een foto maar weten niet waar hij woont en ze vragen zich af waarom hij niet op bezoek komt 😞. We beloofden dat we hem zullen proberen opsporen. Zijn broer kent een klein beetje Engels en zou op school op Facebook kunnen, we hopen op die manier in contact te blijven. Thereza en ik plannen een persoonlijke 'Opsporing verzocht'.

De grootste zorgen maakt Thereza zich over de hygiëne, heel moeilijk in een hut waar mens, koe en kip samenleven. We bezochten een stenen huis van een grootoom en vroegen hoeveel het kost om zo'n huis te bouwen. Dat was dus goed nieuws: 50000 birr, tegen de huidige koers is dat ongeveer 1600 euro!  Bovendien is al het materiaal in de omgeving voorhanden en kunnen ze het zelf bouwen. 

Dit wordt dus ons eerste lange termijnproject: een stenen huis voor Tesfaye, zodat de dieren apart van de mensen kunnen leven, en latrines. Wordt vervolgd!

(H)awassa

Gisteravond vierden we oudjaar in Sabana. Leuk feestje!

Deze morgen moesten we dan vroeg uit de veren want we gingen Tesfaye en zijn gezin in Buge ophalen zodat vooral het jongste kind onderzocht kon worden.

Vanuit Sabana is het een uur rijden tot Shashemene. Daar wou Thereza nog wat groenten  en fruit aankopen voor Buge,  want op dit moment hebben ze daar enkel bananen, al de rest moeten ze gaan kopen. Ik zag haar zeer zelfzeker met gids Solomon de aankopen aan de kraampjes doen. Zo voldeden bijvoorbeeld de aardappelen op de ene plaats niet en kocht ze die aan bij een andere verkoopster. 

We kwamen dan  ook pas om 12 uur in Buge aan. Bedoeling was om direct te vertrekken naar de kinderkliniek in Awassa maar dat bestaat in Ethiopië niet. Buna (koffie) drinken! Niets hielp, we moesten uitstappen en nog even genieten van de Ethiopische gastvrijheid. Thereza maakte van de gelegenheid gebruik om nog een aantal vragen te stellen in verband met langdurige steun aan de dorpsgemeenschap, maar daarover later meer.

Toen we vertrokken, bleken een aantal jongeren naar school in Shishicho te moeten, we gaven hen een lift. Met 15 in ons 'busje', we voelden ons echt in Afrika. Het eerste stuk weg moet je eigenlijk met een jeep doen, dus dat was toch wel spannend.

Ik ga een lang verhaal kort maken: na een bezoek aan 2 klinieken, bloedafname, talrijke mislukte pogingen om urine op te vangen, een echo van het hart waaruit geen besluiten konden getrokken worden omdat het kind te gestresseerd was, blijkt het neefje van Thereza het syndroom van Down te hebben. Het is ook een echt Down-kindje: heel erg lief, goedlachs en heel aanhankelijk. De diagnose werd wel enkel aan mij meegedeeld, met het vriendelijke verzoek om dit aan de ouders uit te leggen. Mijn bedoeling was om dit samen met Aynalem te doen, maar toen we Tesfaye en zijn gezin bij Let us Change brachten, was ze niet aanwezig. Uitstel tot morgen 9 uur...

Morgen gaan we nog verdere onderzoeken laten doen (om zeker te zijn dat er geen andere complicaties zijn), en laten we ook de echtgenote van Tesfaye onderzoeken, want die blijkt een hartaandoening te hebben.

Geen foto's vandaag vanwege een koppig internet.

Genieten...

Vandaag hebben we een engel ontmoet

Deze morgen zijn we eerst naar de kinderkliniek in Awasa gereden om Meskerem en Roman te laten onderzoeken. Daar kregen we goed nieuws: ze zijn alle 2 gezond!

Nadien reden we naar Let us Change waar we Aynalem, de bezielster van dit Ethiopisch-Belgische project, ontmoetten. Het voelt voor mij momenteel aan als de belangrijkste ontmoeting van mijn leven. Nog belangrijker is deze ontmoeting voor Tesfaye en zijn kinderen... 
Let us Change is een organisatie die opgestart werd door de Belg Johan Vandenbossche en Aynalem. Momenteel vangen ze 92 straatkinderen op in 3 verschillende shelters. 'Straatkinderen' is letterlijk te nemen: kinderen die, alleen of met hun moeder, op straat leven en slapen, die door niemand gerespecteerd worden, die soms worden doodgereden zonder dat er iemand om maalt. Ze krijgen er een dak boven hun hoofd, eten en scholing, zodat ze nooit meer op straat hoeven te leven en bedelen.
Op het moment dat we daar waren, waren de meeste kinderen op school. We spraken af wanneer we terug zouden komen zodat we ook de kinderen kunnen ontmoeten, dit gesprek duurde even en Aynalem vroeg ons in haar bureau plaats te nemen. Daar vertelde ik van de problemen van Tesfaye, dat we hem willen ophalen om naar de kliniek te gaan. En toen zei zij: 'I will take care of it. You can come to me, my son is a doctor in the gouvernement's hospital. He can go there with the children, if one of the children will have to stay in hospital, the family can have shelter here'.  Ik kon alleen maar wenen van blijdschap. Maar het was niet alles: ze zei dat hij later ook altijd kan terugkomen, waarschijnlijk zal er voor de jongste nadien ook nog behandeling nodig zijn, ze mogen altijd naar daar komen om te verblijven, zij zal het financiële luik regelen, 'we can arrange that'. Ik wist niet waar ik het had. Geen 'maar', gewoon 'we can arrange that'.

Er kwamen enkele kinderen thuis en ik stelde vast dat er bij de voornoemde opsomming 'een dak, eten en scholing' iets belangrijks ontbreekt: heel veel liefde. Aynalem is een echte liefhebbende moeder voor de kinderen. Hoe ze haar begroeten, hoe ze alles vertellen (ook al verstaan we het niet), je voelt de liefde aan alle gebaren, blikken, woorden.

Aynalem is een engel die ons pad gekruist heeft.
Na de ontreddering en machteloosheid die ik gisteren voelde, voel ik nu vooral dankbaarheid en hoop, dankzij deze engel. 

Moeilijk

Vandaag reden we naar Buge, het geboortedorp en het eigenlijke reisdoel van Thereza. Wat een opluchting dat nu ook het 'voorlaatste' stuk weg geasfalteerd was. Het scheelde denk ik bijna een uur. Deze keer waren we dus op 2 uur ter plaatse (mede dankzij een goed doorrijdende chauffeur).

Het weerzien met Tesfaye, Ganet, de kinderen, de neven en nichten, grootnonkels, vrienden was zeer hartelijk.

En Ancho was er ook nog steeds!

We werden onthaald met koffie en brood, iedereen kwam kijken, en de polaroid was een gigantisch succes. Bedankt, Sabine, voor dit goede idee! Ze vinden het geweldig om direct de foto te krijgen. Op de duur werd het lichtjes gênant: we waren naar de kerk gewandeld, en in de kerk wou gewoonweg iedereen een foto, de jongens hadden zelfs een bloemstuk genomen om mee op de foto te zetten. Ook in deze omstandigheden zijn er ijdele pubers.

1 minpunt: het zoontje van Tesfaye, dat de vorige keer (april 2015) net geboren was, zag er extreem ondervoed uit. Hij moet dringend naar de dokter. We zoeken nog naar een oplossing hiervoor, want daar in de buurt zelf zijn er geen goeie dokters. We plannen hen begin volgende week op te halen voor een uitgebreid doktersbezoek en hopen dat alles met de nodige medicatie en uitgebalanceerde voeding op te lossen is. Dan kunnen ze op korte termijn toch al verder. Voor de langere termijn maken we ook plannen (alweer bedankt, lieve Sabine), maar daarover later meer.

Als je naar de foto's kijkt, lijkt het allemaal nog mee te vallen, iedereen lacht, de jongens doen stoer, de kindjes zijn blij met een stylo, maar geboren worden in zo'n afgelegen dorp is echt het slechtste lot dat je kan trekken. De mensen hebben er geen doel, er is geen werk en bij momenten weinig eten. Op dit moment groeien er enkel bananen.
Naar ons gevoel is er als je op zo'n plaats in de wereld geboren bent maar 1 mogelijkheid om vooruit te gaan en dat is wegtrekken. Anders is het elke dag opnieuw gewoon wakker worden en hopen dat je de dag zonder al te veel honger doorkomt. 
Tesfaye is heel erg mager, er zijn dagen dat ze enkel maïs eten, de zorgen staan zo op zijn gezicht te lezen.