Vandaag reden we naar Buge, het geboortedorp en het eigenlijke reisdoel van Thereza. Wat een opluchting dat nu ook het 'voorlaatste' stuk weg geasfalteerd was. Het scheelde denk ik bijna een uur. Deze keer waren we dus op 2 uur ter plaatse (mede dankzij een goed doorrijdende chauffeur).
Het weerzien met Tesfaye, Ganet, de kinderen, de neven en nichten, grootnonkels, vrienden was zeer hartelijk.
En Ancho was er ook nog steeds!
We werden onthaald met koffie en brood, iedereen kwam kijken, en de polaroid was een gigantisch succes. Bedankt, Sabine, voor dit goede idee! Ze vinden het geweldig om direct de foto te krijgen. Op de duur werd het lichtjes gênant: we waren naar de kerk gewandeld, en in de kerk wou gewoonweg iedereen een foto, de jongens hadden zelfs een bloemstuk genomen om mee op de foto te zetten. Ook in deze omstandigheden zijn er ijdele pubers.
1 minpunt: het zoontje van Tesfaye, dat de vorige keer (april 2015) net geboren was, zag er extreem ondervoed uit. Hij moet dringend naar de dokter. We zoeken nog naar een oplossing hiervoor, want daar in de buurt zelf zijn er geen goeie dokters. We plannen hen begin volgende week op te halen voor een uitgebreid doktersbezoek en hopen dat alles met de nodige medicatie en uitgebalanceerde voeding op te lossen is. Dan kunnen ze op korte termijn toch al verder. Voor de langere termijn maken we ook plannen (alweer bedankt, lieve Sabine), maar daarover later meer.
Als je naar de foto's kijkt, lijkt het allemaal nog mee te vallen, iedereen lacht, de jongens doen stoer, de kindjes zijn blij met een stylo, maar geboren worden in zo'n afgelegen dorp is echt het slechtste lot dat je kan trekken. De mensen hebben er geen doel, er is geen werk en bij momenten weinig eten. Op dit moment groeien er enkel bananen.
Naar ons gevoel is er als je op zo'n plaats in de wereld geboren bent maar 1 mogelijkheid om vooruit te gaan en dat is wegtrekken. Anders is het elke dag opnieuw gewoon wakker worden en hopen dat je de dag zonder al te veel honger doorkomt.
Tesfaye is heel erg mager, er zijn dagen dat ze enkel maïs eten, de zorgen staan zo op zijn gezicht te lezen.
En Ancho was er ook nog steeds!
We werden onthaald met koffie en brood, iedereen kwam kijken, en de polaroid was een gigantisch succes. Bedankt, Sabine, voor dit goede idee! Ze vinden het geweldig om direct de foto te krijgen. Op de duur werd het lichtjes gênant: we waren naar de kerk gewandeld, en in de kerk wou gewoonweg iedereen een foto, de jongens hadden zelfs een bloemstuk genomen om mee op de foto te zetten. Ook in deze omstandigheden zijn er ijdele pubers.
1 minpunt: het zoontje van Tesfaye, dat de vorige keer (april 2015) net geboren was, zag er extreem ondervoed uit. Hij moet dringend naar de dokter. We zoeken nog naar een oplossing hiervoor, want daar in de buurt zelf zijn er geen goeie dokters. We plannen hen begin volgende week op te halen voor een uitgebreid doktersbezoek en hopen dat alles met de nodige medicatie en uitgebalanceerde voeding op te lossen is. Dan kunnen ze op korte termijn toch al verder. Voor de langere termijn maken we ook plannen (alweer bedankt, lieve Sabine), maar daarover later meer.
Als je naar de foto's kijkt, lijkt het allemaal nog mee te vallen, iedereen lacht, de jongens doen stoer, de kindjes zijn blij met een stylo, maar geboren worden in zo'n afgelegen dorp is echt het slechtste lot dat je kan trekken. De mensen hebben er geen doel, er is geen werk en bij momenten weinig eten. Op dit moment groeien er enkel bananen.
Naar ons gevoel is er als je op zo'n plaats in de wereld geboren bent maar 1 mogelijkheid om vooruit te gaan en dat is wegtrekken. Anders is het elke dag opnieuw gewoon wakker worden en hopen dat je de dag zonder al te veel honger doorkomt.
Tesfaye is heel erg mager, er zijn dagen dat ze enkel maïs eten, de zorgen staan zo op zijn gezicht te lezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten