Genieten...

Vandaag hebben we een engel ontmoet

Deze morgen zijn we eerst naar de kinderkliniek in Awasa gereden om Meskerem en Roman te laten onderzoeken. Daar kregen we goed nieuws: ze zijn alle 2 gezond!

Nadien reden we naar Let us Change waar we Aynalem, de bezielster van dit Ethiopisch-Belgische project, ontmoetten. Het voelt voor mij momenteel aan als de belangrijkste ontmoeting van mijn leven. Nog belangrijker is deze ontmoeting voor Tesfaye en zijn kinderen... 
Let us Change is een organisatie die opgestart werd door de Belg Johan Vandenbossche en Aynalem. Momenteel vangen ze 92 straatkinderen op in 3 verschillende shelters. 'Straatkinderen' is letterlijk te nemen: kinderen die, alleen of met hun moeder, op straat leven en slapen, die door niemand gerespecteerd worden, die soms worden doodgereden zonder dat er iemand om maalt. Ze krijgen er een dak boven hun hoofd, eten en scholing, zodat ze nooit meer op straat hoeven te leven en bedelen.
Op het moment dat we daar waren, waren de meeste kinderen op school. We spraken af wanneer we terug zouden komen zodat we ook de kinderen kunnen ontmoeten, dit gesprek duurde even en Aynalem vroeg ons in haar bureau plaats te nemen. Daar vertelde ik van de problemen van Tesfaye, dat we hem willen ophalen om naar de kliniek te gaan. En toen zei zij: 'I will take care of it. You can come to me, my son is a doctor in the gouvernement's hospital. He can go there with the children, if one of the children will have to stay in hospital, the family can have shelter here'.  Ik kon alleen maar wenen van blijdschap. Maar het was niet alles: ze zei dat hij later ook altijd kan terugkomen, waarschijnlijk zal er voor de jongste nadien ook nog behandeling nodig zijn, ze mogen altijd naar daar komen om te verblijven, zij zal het financiële luik regelen, 'we can arrange that'. Ik wist niet waar ik het had. Geen 'maar', gewoon 'we can arrange that'.

Er kwamen enkele kinderen thuis en ik stelde vast dat er bij de voornoemde opsomming 'een dak, eten en scholing' iets belangrijks ontbreekt: heel veel liefde. Aynalem is een echte liefhebbende moeder voor de kinderen. Hoe ze haar begroeten, hoe ze alles vertellen (ook al verstaan we het niet), je voelt de liefde aan alle gebaren, blikken, woorden.

Aynalem is een engel die ons pad gekruist heeft.
Na de ontreddering en machteloosheid die ik gisteren voelde, voel ik nu vooral dankbaarheid en hoop, dankzij deze engel. 

Moeilijk

Vandaag reden we naar Buge, het geboortedorp en het eigenlijke reisdoel van Thereza. Wat een opluchting dat nu ook het 'voorlaatste' stuk weg geasfalteerd was. Het scheelde denk ik bijna een uur. Deze keer waren we dus op 2 uur ter plaatse (mede dankzij een goed doorrijdende chauffeur).

Het weerzien met Tesfaye, Ganet, de kinderen, de neven en nichten, grootnonkels, vrienden was zeer hartelijk.

En Ancho was er ook nog steeds!

We werden onthaald met koffie en brood, iedereen kwam kijken, en de polaroid was een gigantisch succes. Bedankt, Sabine, voor dit goede idee! Ze vinden het geweldig om direct de foto te krijgen. Op de duur werd het lichtjes gênant: we waren naar de kerk gewandeld, en in de kerk wou gewoonweg iedereen een foto, de jongens hadden zelfs een bloemstuk genomen om mee op de foto te zetten. Ook in deze omstandigheden zijn er ijdele pubers.

1 minpunt: het zoontje van Tesfaye, dat de vorige keer (april 2015) net geboren was, zag er extreem ondervoed uit. Hij moet dringend naar de dokter. We zoeken nog naar een oplossing hiervoor, want daar in de buurt zelf zijn er geen goeie dokters. We plannen hen begin volgende week op te halen voor een uitgebreid doktersbezoek en hopen dat alles met de nodige medicatie en uitgebalanceerde voeding op te lossen is. Dan kunnen ze op korte termijn toch al verder. Voor de langere termijn maken we ook plannen (alweer bedankt, lieve Sabine), maar daarover later meer.

Als je naar de foto's kijkt, lijkt het allemaal nog mee te vallen, iedereen lacht, de jongens doen stoer, de kindjes zijn blij met een stylo, maar geboren worden in zo'n afgelegen dorp is echt het slechtste lot dat je kan trekken. De mensen hebben er geen doel, er is geen werk en bij momenten weinig eten. Op dit moment groeien er enkel bananen.
Naar ons gevoel is er als je op zo'n plaats in de wereld geboren bent maar 1 mogelijkheid om vooruit te gaan en dat is wegtrekken. Anders is het elke dag opnieuw gewoon wakker worden en hopen dat je de dag zonder al te veel honger doorkomt. 
Tesfaye is heel erg mager, er zijn dagen dat ze enkel maïs eten, de zorgen staan zo op zijn gezicht te lezen.

Schoolbezoek

In het  klasje van Meskerem, grade 1, was het juist Engelse les.

Het klasje van Roman: Kindergarten 1

Fier om aan onze hand over de speelplaats te stappen. Links op de foto (je ziet enkel zijn rug) onze tolk en gids Solomon, rechts onze chauffeur Anthony.

Met Meskerem en Roman in het bureau van het schoolhoofd

Aangekomen!

Het vertrek ging gisteren niet zonder slag of stoot (smartphone waar ook alles op gedownload was wat we kunnen nodig hebben net voor vertrek geblokkeerd - gelukkig lag er nog een oude samsung in de kast, de parking bij Schiphol niet direct gevonden, bleek ook nog eens een verkeerd adres, op het laatste nippertje de gate veranderd) maar we zijn in Addis geraakt. Desalegn stond ons op te wachten en begeleidde ons om 2 uur 's nachts naar het hotel voor een kort maar deugddoend nachtje.
's Morgens ontmoetten we aan het ontbijt het gezin V.B. en hun Ethiopische zus nog even. Zij vertrokken vervolgens naar Lake Ziway, terwijl wij de lange rit (iets meer dan 4 uur) naar Shashemene aanvatten. Op 29/12 zien we elkaar terug in Sabana Resort.
Dasalegn stelde ons voor aan onze chauffeur Anthony en de gids en vertaler Solomon. We kochten in Addis nog snel een telefoon voor Tagesech en dan kon de lange rit beginnen.
Om 3 uur bereikten we het Haile Hotel in Shashemene. Na een korte lunch reden we dan naar het huisje van Tago. Solomon was een beetje ongerust omdat we niet op voorhand gebeld hadden (geen enkele van de telefoonnummers die we hadden, werkte nog) en hij geloofde eigenlijk niet dat ik de weg naar het huisje kende. En toch... mijn instructies bleken te kloppen! Meskerem zat op het koertje te spelen met een vriendinnetje: de verbazing op haar gezichtje toen ze ons zag! Roman was heel verlegen, een beetje bang zelfs. Tago was naar de markt, Solomon liet zijn telefoonnummer op een briefje achter met de boodschap dat Tago ons moest bellen van zodra ze terug was. Na een paar spelletjes pingpong in het hotel ging de telefoon al. Toen we aankwamen, hadden de kindjes andere kleren aan. Tago was maar al te verbaasd dat we gekomen waren zonder verwittigen (maar heel blij!). 
Er werden kindjes om koffiebonen, maïs en brood gestuurd, pepsi en mirinda (Ethiopische fanta) kwamen op tafel, en langzaam viel de duisternis in. Echte duisternis is het hier: je ziet massa's sterren. De taalbarrière blijft een spijtige zaak, Meskerem spreekt nu wel al een paar woorden Engels. Roman ontdooide stilaan.
Morgen gaan we naar de school van Meskerem, eens praten met de leerkrachten over wat we voor de school nog kunnen betekenen en de inhoud van een van onze grote zakken gevuld met jullie gulle giften uitdelen.

Gelezen: Haile Gebreselassie zorgt voor werk in Ethiopië

https://www.thereporterethiopia.com/article/haile-builds-four-star-resort-arba-minch

Deze keer zullen we in Haile Resort in Shashemene logeren, even onderbroken door een 3-daags verblijf in Sabana.
De Haile resorts zijn eigendom van de vastgoedgroep waarvan Haile Gebrselassie (gewezen lange-afstandsloper) deel uitmaakt. Het begon met een resort in Awasa, op 20 minuten rijden van Shashemene, waar we vorige keer al verbleven. Ondertussen is er ook een in Ziway, er komt er een in Arba Minch, een in Addis Abeba en dan nog een op 80 km van Addis.
Het resort in Arba Minch is na 1 jaar bouwen bijna klaar. Ik vind het wel leuk dat Haile G hierover het volgende zegt:
 “We always talk about the Chinese construction firms’ efficiency. I want to show that we “Ethiopians” can also do things fast.” 
Hij stelt ondertussen 2100 Ethiopiërs te werk.

Melkpoeder

Uiteindelijk is het er vandaag van gekomen: ik heb een deel van de kleding ingepakt.
De valies (en de inhoud ervan) op de achtergrond is voor Let us Change, een organisatie die in Awasa straatkinderen een dak boven het hoofd geeft en ervoor zorgt dat ze naar school gaan. Meer informatie vind je op: https://www.letuschange.net/nl/
Ik vind dat ik nu gerust kan stellen dat vrouwen en meisjes duidelijk meer kleren kopen dan mannen en jongens ;-)

We zitten nog net niet aan het maximum gewicht dat we mogen meenemen, ik zou nog willen aanvullen met poedermelk. Toen we de vorige keer met de zusjes naar de dokter gingen, kregen ze medicatie voorgeschreven die ze moesten innemen met melk. Probleem: ze hebben geen geit of koe (want wonen in de stad), en kunnen geen melk bewaren (want hebben geen koelkast). We hebben toen een voorraad melkpoeder gekocht, en merkten op dat dit daar even duur is als in België. Het is een luxeproduct. Ik denk dat melk een belangrijke aanvulling op hun eenzijdig dieet kan zijn, ook als ze geen medicatie moeten innemen. Dus: als jullie echt nog iets willen meegeven, laat het dan melkpoeder zijn. De zusjes van Thereza danken jullie! 

Liefdadigheid en menslievendheid

Omdat ik vandaag bij het sorteren van kleding die we willen meenemen naar Ethiopië in de war raakte, genre 'Waar ben ik nu mee bezig, hier zie: dat is al onze kleding waar eigenlijk niets aan mankeert maar onze winkels hangen zo vol nieuwe dingen en eens we die nieuwe dingen kopen vinden we niks meer aan die oude, alstublieft, dankuwel', ging ik dus de definitie van liefdadigheid in mijn oude vertrouwde Dikke Van Dale opzoeken.

* liefdadigheid (v), het liefdadig-zijn: liefdadigheid naar vermogen; de openbare liefdadigheid inroepen

* liefdadig (bn.), 1 door het geven van stoffelijke steun zijn liefde of menslievendheid tonend, syn. charitatief; 2 met deze steun in verband staand: een liefdadig doel; liefdadige instellingen.

*menslievendheid (v), bereidwilligheid om mensen te helpen, syn. filantropie, humaniteit.

Hmm, het is wel duidelijk dat we stoffelijke steun zullen geven. De kindjes in de school van Thereza's zus zullen heel blij zijn met hun stoffelijke schriftjes, potloden en balpennen. Bereidwillig om te helpen zijn we ook. Blijft de twijfel: welke hulp hebben ze nodig?

Gemengde gevoelens. Rationaliseren door het woordenboek erbij te nemen neemt de onrust niet weg. 

Alternatieve definitie:

lief - dadig: daden uit liefde stellend? (Voelt in ieder geval al beter dan uit medelijden, maar ook wel een beetje klef.) Lief zijn in woord en daad? Aha, tot de daad overgaan, dat is meer mijn ding. Als ik doe, denk ik al wat minder.

Volgende vraag: nemen we ook iets mee voor alle kindjes die onderweg naar ons zullen komen lopen 'Faranji, faranji, money, money, money, bir, bir, bir!' (faranji = vreemdelingen, bir = plaatselijke munt). In het verleden hebben we dat gedaan, maar nu lijkt me dat ook zo... ik weet het niet, ik vind de juiste woorden niet. Iets in de aard van: zo hebben we niet niets gedaan. Maar 'niet niets' is ook zo weinig. We troosten onszelf met die lachende gezichtjes.

Het bezoek aan de Action om spulletjes voor de klasgenootjes van Meskerem (Thereza's oudste zus) te kopen, voelde beter aan dan het sorteren van kleding. 

Ik zal maar stoppen met hierover te kniezen en binnen 2 weken genieten van de lachende gezichtjes...

Spannend!

Toen in de zomer de noodtoestand in Ethiopië opgeheven werd en de stand van onze 'Ethiopië-rekening' ons gunstig gezind bleek, beslisten we om de overgang van 2017 naar 2018 in Ethiopië te gaan vieren. 'We', dat zijn deze keer Thereza, Paul en ikzelf.

We zullen de meeste dagen in Shashemene logeren, op wandelafstand van de woonplaats van de mama en zusjes van Thereza. We onderbreken ons verblijf daar voor 3 dagen in Sabana Resort, waar we de vorige 2 keren ook al waren. Daar zullen we samen met een bevriend gezin, met 3 tieners die 8,5 jaar geleden samen met Thereza naar België kwamen, Nieuwjaar vieren. 1 keer voor en 1 keer na het intermezzo in Sabana staat de 3 uren durende rit naar Buge, het geboortedorp van Thereza, op het programma.

Toen we de tickets kochten, leek het allemaal nog veraf. En nu... blijkt het vertrek minder dan 3 weken ver te zijn! Gelukkig zijn de paspoorten en de inentingen al in orde. Het wordt echter wel tijd dat ik begin na te denken over wat we allemaal moeten/willen meenemen, wie ik nog moet contacteren, enzovoort. 

Het besef dat het zo dichtbij komt, doet mijn stressbarometer wel lichtjes stijgen. Vooral omdat we tussendoor geen contact met de familie kunnen onderhouden, zijn we elke keer toch weer wat gespannen voor het weerzien.

De grote wens van Thereza is dat we deze keer de basis kunnen leggen voor blijvende steun aan de dorpsgemeenschap van Buge. Zoals jullie in de vorige blogs kunnen lezen, is Buge een kleine landbouwersgemeenschap waar haar oom met zijn gezin nog steeds woont. Sinds een paar jaar is er een gezondheidscentrum in de buurt, we hopen contact te kunnen leggen met de verantwoordelijken daar en afspraken te maken over steun aan de dorpsgemeenschap op langere termijn.